blog

Bijna 25 jaar geleden begon ik een cursus Arabisch. De eerste les was op 11 september 2001. Die dag vlogen twee vliegtuigen in de Twin Towers in New York. Daarom weet ik precies wanneer de cursus startte.

Mijn vrouw en ik zaten weer eens op het oudercontact. En de juf vertelde ons wat de juf van vorig jaar ook al zei: “Een mooi rapport! Maar toch. ..."

Ik was jarig. Dat schreef ik al in mijn vorige blog. Ik werd 49 jaar. Het vijftigste jaar van mijn leven begon op mijn verjaardag. Dat klinkt vreemd, niet? Maar denk er eens over na. Toen ik één jaar werd, had ik één jaar geleefd. Ik begon mijn tweede jaar. Dus het klopt, ik begin mijn vijftigste jaar.

Het is gebeurd. Zomaar ineens is mijn zoon groter dan ik! 

Plots wil ik terug naar mijn oude dorp. Waarom? Ik weet het niet. Ik ben er al jaren niet meer geweest. Maar nu wil ik weer gaan kijken.

We kochten vorig jaar een nieuwe bank. Of nee, ze is niet nieuw, ze is heel oud. En het is geen bank zoals je ziet in het park. Of een bank waarop je ‘s avonds tv kijkt. Het is een houten bank. Ze stond vroeger in een keuken in Zweden. Ik vond ze op een website met tweedehandse spullen in Nederland. 

Elke avond komt ze op mijn schoot zitten. Voor je iets raars begint te denken: ik heb het niet over mijn vrouw. Die zit ‘s avonds gewoon braaf naast mij. Ik heb het over Boep. Dat is onze poes.

Ik heb nooit veel moeite gehad om me aan te passen aan het weer in België. Ook al kom ik uit Italië. Voor mij is de regen oké. En ik heb geen probleem met de grijze lucht.

“Heb jij morgen tijd om iets te doen samen? Ik heb deze week nog bijna geen volwassene gezien.” Dat bericht kreeg ik van mijn beste vriendin.

Ik moet jullie iets bekennen. Ik denk al heel mijn leven dat ik de wereld ga veranderen. Dat ik een verschil ga maken. Omdat ik speciaal ben.   

Het gebeurt eigenlijk nooit. Ik ga nooit uit de keuken met een kookpot op het vuur. Even iets halen in een andere kamer? Dat wel. Of een pakje aannemen bij de voordeur. Ik weet niet waarom ik het nu wel deed.