De ogen van Ali

Ik sta te wachten op de trein. 

Plots voel ik een hand op mijn schouder. 

Ik zie de warme ogen van Ali.  

“Dag Bert!” lacht hij. 

“Dat is lang geleden.

Ik moet naar Gent. 

Ik werk daar in een hotel.”

Wat spreekt hij goed Nederlands! 

Dat was twee jaar geleden anders.

Want ik was zijn leraar.

“Ik ben trots op jou.”

Zijn ogen stralen.

“Ga je mee een koffie drinken?” vraagt hij.

“Nee, dank je Ali, ik moet verder.”

Leraar zijn is raar.

Maanden zit je samen in de klas.

Je lijkt wel familie.

Maar dat stopt dan ook.