Stil wenen en luid roepen

Ik wil het niet. Maar ik doe het toch. Elke avond weer. Elke avond stap ik naar de keuken. Dan neem ik een grote zak chips uit de kast en eet ik die op. Helemaal! 

Ik kom met een kar vol boodschappen uit de supermarkt. Tussen de winkel en de parking staat een grote, dure auto. Niet op een parkeerplaats, maar ernaast. Heel schuin geparkeerd. 

Gisteren vonden we een duif op onze stoep. Een gewonde duif. Ze zag er heel slecht uit. Je kon bijna niet meer zien dat het een duif was. Overal bloed. En pluimen.